„Bolesne rozczarowanie przeżyło niedawno kilku regionalnych Liderów Platformy. Po wygranych wyborach zgodnie z dotychczasowym zwyczajem przedstawili szefowi rządu i własnej partii propozycje kandydatów na wojewodów w swoich województwach. W pakiecie po kilka nazwisk. Propozycje jednak nie zostały uwzględnione. Warszawa, czyli Donald Tusk, mianowała osoby, których nazwiska były kompletnym zaskoczeniem. Rzecz nawet nie w tym, że nie przeforsowali swoich kandydatów. Rzecz w upokorzeniu, które przeżyli, zażądano bowiem od nich list nazwisk po to tylko, aby je z hukiem odrzucić. Najlepszym przykładem szoku, który przeżyła PO, jest sytuacja z Lublina. Tam wojewodą - ku zachwytowi lokalnego PiS - została prof. Jolanta Szołno-Koguc, bliska współpracownica Zyty Gilowskiej. Co mógł zrobić w tej sytuacji szef lubelskiej PO Poburczał trochę do lokalnych mediów, że "decyzja premiera jest niezrozumiała".

I tyle. W żadnym innym momencie historii PO jej działacze nie mieli poczucia, że ich wola nic nie znaczy wobec decyzji przewodniczącego partii.

Ktoś powie, że to dobrze. Bo po latach partyjniactwa, rozrostu lokalnych układów, samowoli partyjnych baronów pojawił się człowiek, który to wszystko przetnie. Tak jednak nie jest, bo arbitralne decyzje Tuska niczego nie przecinają w lokalnych układach. To tylko rozgrywanie jednych koterii przeciw drugim. Poza tym jedna patologia - czyli samowola partyjnych baronów - zostaje zastąpiona przez drugą. System rządów osobistych, sprawowanych przez jednego człowieka. W oderwaniu od demokratycznych mechanizmów wyłaniania i sprawowania władzy.” – podaje Rzeczpospolita

 

„Według powszechnego przekonania Polską rządzi Platforma Obywatelska. W istocie Platforma niczym nie rządzi, jest jedynie narzędziem w rękach jednego człowieka. Jej członkowie, władze partii, klubu parlamentarnego itp. nie mają wpływu na decyzje rządu ani tym bardziej premiera. Dzieje się to w sytuacji, gdy konstytucja określa nasz system polityczny jako parlamentarno-gabinetowy. Pod tym względem, rzec można, ogon macha psem.

Nie ma tak samo mowy o konsultowaniu działań premiera i rządu. Jest jeszcze gorzej: nawet najbardziej prominentni działacze partii nie są o niczym informowani. O wielu rzeczach dowiadują się post factum. W Sejmie doszło do kuriozalnej sytuacji, że ważni politycy PO chodzą do swoich kolegów z PSL, aby zasięgnąć informacji na temat zamierzeń rządu. Jest to jedyna dla nich dostępna droga zdobycia wiedzy. Ludowcy są o niebo lepiej poinformowani, ponieważ ich lider pozostaje cały czas z nimi w kontakcie.

Widząc w telewizji znanego posła PO broniącego żarliwie jakiegoś posunięcia rządu, można być pewnym, że broni on decyzji, na którą nie miał żadnego wpływu. Tak było np. z berlińskim przemówieniem Radosława Sikorskiego. Szef MSZ miał wcześniej sposobność poinformowania kolegów o swoich planach - np. w czasie spotkań z eurodeputowanymi PO - ale uznał, że nie musi tego robić.

Podobnie było po jego mowie. Relację w Sejmie złożył tylko na posiedzeniu komisji ds. europejskich. Zwyczaj do tej pory był taki, że odbywało się to na posiedzeniu połączonych komisji europejskiej i Spraw Zagranicznych. To ważny szczegół, ponieważ ta druga zajmuje się kierunkami naszej polityki zagranicznej, a europejska sprawami bardziej technicznymi (głównie implementacją prawa unijnego). – podaje Rzeczpospolita

 

Więcej w dzisiejszej Rzeczpospolitej